Wie afgelopen week de algemene beschouwingen in de vorm van videobeelden heeft gevolgd moet zich toch regelmatig in een surrealistische film hebben gewaand.
De fractievoorzitters die met ‘papiertjes’ rond liepen en handtekeningen verzamelden om uitgaven goedgekeurd te krijgen waar niet of nauwelijks financiering voor is of kan worden gevonden.
En als allerergste: hoe de financiering te regelen, is niet belangrijk of geen issue.
Ook een verhoging van het minimumloon is zo’n issue. Wie gelooft nu nog echt dat bij de huidige krapte een goed presterende medewerker lang blijft hangen bij een werkgever die slechts minimumloon betaalt? VNO-NCW, MKB Nederland en brancheclubs als INretail luiden uiteraard weer de noodklok. Met teksten als ‘Politiek populisme over de rug van ondernemers is funest voor het ondernemerschap in ons land. Het wordt onmogelijk gemaakt om op een normale manier een inkomen te verdienen’. En een ‘apocalyps-achtige’ toekomst komt naderbij. ‘Ondernemingen gaan onderuit, werkgelegenheid verdwijnt en winkelstraten en -centra verbleken. Dat alles staat op het spel’.
Realiteitszin ontbreekt, aldus bij voorbeeld het INretail-persbericht. De organisatie roept op tot andere keuzes. O.a. om het ondernemersinkomen ook te beschermen. Dat zou momenteel vaker onder het modale niveau liggen.
En de brancheorganisatie komt ook met alternatieve opties: Door het grote verschil tussen bruto- en nettolonen te verkleinen wordt een hoger nettoloon ook mogelijk. Te realiseren (makkelijk; volgens INretail (?)) door de WW-premie 2024 op nul te zetten.
En ook het aantrekkelijker maken van (meer uren) werken en het toeslagensysteem (INretail: vastgelopen) te rationaliseren.
Goed gedrag (beter) belonen in plaats van non- of slecht gedrag zo veel mogelijk te compenseren, denken we dan. We roepen graag JFK’s fameuze woorden weer eens in herinnering: ‘Ask not what your country can do for you – ask what you can do for your country’.
